و به امام عليه السلام نوشتم : شخصى آسيابى در كنار نهر مزرعه‌اى دارد . صاحب مزرعه تصميم مىگيرد از نهر ديگرى آب را به مزرعهء خود برساند و اين آسياب را تعطيل كند ، آيا چنين حقّى را دارد يا نه ؟ امام عليه السلام در پاسخ مرقوم فرمود : از خدا پروا كند و در اين باره به طور پسنديده رفتار كند و به برادر مؤمنش زيان نرساند ! » اين حديث با اندكى تفاوت از محمد بن على بن محبوب نيز روايت شده است . 1721 - ( 3 ) عقبة بن خالد روايت مىكند كه : « شخصى از كوه ، قناتى جارى ساخت . پس از آن شخص ديگرى آمد و از همان كوه ، قنات ديگرى جارى كرد . قنات دوم ، آب قنات اول را فرو برد . امام صادق عليه السلام در اين باره فرمود : هر كدام يك شب قنات خود را به نوبت مىبندند [ يا با بستن قنات هر يك از آنها در يك شب ، آنها را با هم مقايسه مىكنند ] و مىبينند كدام يك از آنها به ديگرى زيان مىزند ؛ اگر قنات دوم به قنات نخست زيان مىزند ، بايد بسته شود و پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله به همين صورت حكم كرد و فرمود : اگر قنات اول ، آب قنات دوم را گرفته است ، صاحب قنات دوم نسبت به قنات اول حقّى ندارد . » 1722 - ( 4 ) عقبة بن خالد از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « فاصلهء ميان دو چاه در زمين سخت ، پانصد ذرع [ / دويست و پنجاه متر ] و در زمين سست و نرم هزار ذرع [ / پانصد متر ] است . [ بايد باشد ] . در زمان پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله شخصى قناتى حفر كرد و پس از يك سال شخص ديگرى در كنار آن ، قنات ديگرى حفر كرد . رسول خدا صلى الله عليه و آله در اين باره حكم كرد كه هر يك از آنان يك شب قنات خود را مىبندند و آب آن را در كناره‌هاى چاه با هم مقايسه مىكنند ؛ اگر چاه دوم ، آب چاه نخست را گرفته است ، قنات دوم بسته مىشود و اگر قنات اول آب قنات دوم را مىگيرد ، صاحب قنات دوم نسبت به صاحب قنات اول حقّى ندارد . »